زيورهاى مخفىشان دانسته شود . اى گروه مؤمنان ! همگى به سوى خداوند توبه بريد ، باشد كه رستگار شويد . مفاد آيهء اول و دوم اين است كه مؤمنين نبايد سر زده و بدون اجازه به خانهء كسى داخل شوند . در آيهء سوم مكان‌هاى عمومى و جاهايى كه براى سكونت نيست از اين دستور استثنا مىگردد . سپس دو آيهء ديگر مربوط به وظايف زن و مرد است در معاشرت با يكديگر كه شامل چند قسمت است : 1 . هر مسلمان ، چه مرد و چه زن ، بايد از چشم‌چرانى و نظربازى اجتناب كند . 2 . مسلمان ، خواه مرد يا زن ، بايد پاكدامن باشد و عورت خود را از ديگران بپوشد . 3 . زنان بايد پوشش داشته باشند و آرايش و زيور خود را بر ديگران آشكار نسازند و درصدد تحريك و جلب توجه مردان برنيايند . 4 . دو استثنا براى لزوم پوشش زن ذكر شده كه يكى با جملهء « وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها » بيان شده است و نسبت به عموم مردان است و ديگرى با جملهء « وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ الخ » ذكر شده و نداشتن پوشش را براى زن نسبت به عدهء خاصى تجويز مىكند . ما به ترتيب در مفاد اين آيات بحث مىكنيم . استيذان از نظر اسلام هيچ كس حق ندارد بدون اطلاع و اجازهء قبلى به خانهء ديگرى داخل شود . در بين اعراب ، در محيطى كه قرآن نازل شده است ، معمول نبوده كه كسى براى ورود در منزل ديگران اذن بخواهد . در خانه‌ها باز بوده . همان‌طورى كه الآن هم در دهات ديده مىشود ، هيچ‌وقت رسم نبوده است ، چه شب و چه روز ، كه درها را ببندند ، زيرا بستن درها از ترس دزد است و در آنجاها چنين ترسى وجود نداشته است . اوّلين كسى كه دستور داد براى خانه‌هاى مكه مصراعين يعنى دو لنگه در قرار دهند ، معاويه بود و هم او دستور داد كه درها را ببندند . به‌هرحال چون در خانه‌ها هميشه باز بود و اجازه گرفتن هم بين عرب‌ها متداول نبود و حتى اجازه خواستن را نوعى اهانت نسبت به خود مىدانستند سر زده و بىاطلاع قبلى وارد خانه‌هاى يكديگر مىشدند . اسلام اين رسم غلط را منسوخ كرد ، دستور داد سر زده داخل خانه‌هاى مورد سكونت ديگران نشوند . روشن است كه فلسفهء اين حكم دو چيز است : يكى موضوع ناموس ، يعنى پوشيده بودن زن ، و از همين جهت اين دستور با آيات پوشش يك جا ذكر شده است . ديگر اينكه هركسى در محل سكونت خود اسرارى دارد و مايل نيست ديگران بفهمند . حتى دو